Angielski, który brzmi jak angielski. Nie jak tłumaczenie.

Urodziłem się tutaj, w Białymstoku. Miałem pięć lat, kiedy przeprowadziliśmy się na Florydę, i z dnia na dzień zacząłem żyć w dwóch językach. W soboty polska szkoła, w niedziele kościół, kilka ładnych lat jako ministrant. Cała reszta tygodnia po amerykańsku. Mój tata był stolarzem, który niczego nie robił połowicznie. Wolał rozebrać coś do zera i zacząć od nowa, niż oddać pracę, z której nie był dumny. Często o tym myślę.

Angielski nigdy nie był dla mnie przedmiotem szkolnym. Był po prostu życiem. W ostatniej klasie liceum dostałem tytuł najlepszego ucznia z angielskiego, co poczułem bardziej jako potwierdzenie czegoś, co już wiedziałem, niż jako nagrodę. Potem przyszły finanse i ekonomia. Brzmi jak zupełnie inna bajka, dopóki nie zauważysz, że to w gruncie rzeczy czteroletni kurs tłumaczenia skomplikowanych rzeczy prostym językiem. Z tej umiejętności korzystam na każdej lekcji.

Przez całe liceum biegałem w przełajach i do dziś trenuję na poważnie: długie wybiegania i ciężka sztanga. Sport uczy czegoś, co przenosi się na wszystko inne: postęp nie ma nic wspólnego z talentem, a wszystko z tym, czy przychodzisz, kiedy ci się nie chce, i czy nie odpuszczasz, kiedy robi się niewygodnie. Z nauką języka jest dokładnie tak samo. Skrótów nie ma. Ale jest właściwe podejście.

Po powrocie do Polski podszedłem do Cambridge CPE, najwyższego certyfikatu, jaki Cambridge w ogóle oferuje. Ocena A, poziom C2. Nie dlatego, że ktoś tego ode mnie wymagał. Chciałem sprawdzić, czy to, co budowałem przez całe życie przeżyte po angielsku, wytrzyma najbardziej wymagający egzamin ze wszystkich. Wytrzymało.

Po latach uczenia ciągle wracam do jednej obserwacji. Największe postępy robią nie ci najbardziej utalentowani, tylko ci, którzy przestali się bać pomyłek. Doprowadzenie kogoś do tego momentu, zbudowanie luzu, swobody i gotowości, żeby po prostu coś powiedzieć i sobie zaufać, to jest praca, na której mi zależy.

Poza lekcjami siedzę zwykle pod maską albo w aplikacji maklerskiej. BMW i Porsche, jeśli masz ochotę na prawdziwą rozmowę. Spółki dywidendowe, jeśli chcesz zobaczyć, jak wygląda szczery entuzjazm. Lojalnie uprzedzam w obu sprawach.